dwóch oficerów SS, którzy odegrali później istotną rolę w operacji wymordowania Żydów w Generalnym Gubernatorstwie: Georg Michalsen i Richard Thomalla.
W sierpniu 1940 roku do Bełżca skierowano tak dużą liczbę Żydów, że wykorzystywane dotąd obiekty uległy całkowitemu zapełnieniu. Wymusiło to na Niemcach zorganizowanie kilku obozów filialnych i podobozów. W ten sposób Bełżec stał się centralnym ośrodkiem dla grupy obozów pracy utworzonych w strefie przygranicznej. Przez długi czas w skład kompleksu obozowego wchodziło sześć placówek: Bełżec-Dwór (ok. 1 tys. więźniów) Bełżec-Młyn (ok. 500 więźniów) Bełżec-Parowozownia (ok. 1,5 tys. więźniów) Cieszanów (ok. 2–3 tys. więźniów) Lipsko (ok. 2 tys. więźniów) Płazów (ok. 1250 więźniów)
Przez krótki czas, w październiku 1940 roku, centralnemu ośrodkowi w Bełżcu podlegał także podobóz w Dzikowie Starym. Z obozu w Cieszanowie przetransferowano tam wtedy około tysiąca więźniów. Komendantem podobozu w Dzikowie Starym był Oskar Dirlewanger.