We wstępie do swoich tchin pisze, że kiedy przychodziła w młodości do synagogi „wszyscy ubrani byli w biżuterię”, często też zwraca się do bogatych kobiet z przypomnieniem o ich obowiązkach wobec ubogich i chorych.
O swoich tchinach, datowanych na XVIII w., Sara bas Towim pisze, że „zostały wyjęte ze świętych ksiąg”, tym samym podnosząc ich wartość merytoryczną. Jednocześnie nie wypiera się osobistego wkładu w ich powstawanie, pisząc, że „wyszły ze mnie”. Sama skomponowała tylko część ze swoich tekstów, resztę skompilowała z innych dzieł – co było charakterystyczne dla tego rodzaju literackiego. Wykorzystywała w nich także materiały ze swoich innych prac, przez co niektóre zdania powtarzają się wielokrotnie, co może być też skutkiem zmian i modyfikacji drukarskich.
Twórczość Jej najsłynniejszym dziełem była „Tchine szlojszim szeorim” („Tchina trzech bram”), poza którą napisała także „Tchine szaar ha-jiched al ojlemes” („Tchinę bramy zjednoczenia eonów”) – modlitwę odmawianą w poniedziałki, czwartki i w dni postu, opartą na Kabale. Tchiny pisane przez Sarę bas Towim opisują historię jej grzechu. Siebie z młodości przedstawia jako próżną kobietę, która zgrzeszyła rozmową w synagodze, za co ponosi konsekwencje na starość – błąkając się i żyjąc w ubóstwie.