W przeciwieństwie do wielu jej współczesnych Sara nie krytykuje po prostu złego zachowania kobiet w synagodze, ale przyznaje się do niego i daje świadectwo jego konsekwencji. Cała tchina podzielona jest na trzy części – trzy bramy.
Pierwsza Brama Pierwsza Brama oparta jest na trzech micwach, które kobiety mają obowiązek spełniać. Ich pierwsze litery tworzą imię Ch – n – h, Chana, co tłumaczono: chala, nida, czyli przestrzeganie zasad czystości małżeńskiej, i hadlokes hanejr, czyli zapalanie świec. Jest to wielowiekowy rytuał, będący ludowym obrzędem żydowskich kobiet – podczas wszystkich jego etapów odmawiane były fragmenty tchiny Sary, z błaganiami przeznaczonymi również dla patriarchów Izraela. Wzywa ona pradziadków i prababki narodu żydowskiego do pomocy swoim potomkom w przeżyciu dostatnio Nowego Roku, a także przysłania Mesjasza i wskrzeszenia umarłych. Świece były palone zarówno z myślą o żywych, jak i o umarłych – akt zapalania świecy dla zmarłych w synagodze tworzył relację między kobietą a przodkami Izraela, pozwalając jej na ubieganie się o ich pomoc. Tchina ta ustanawia tym samym związek zależności między żywymi a zmarłymi, którzy mogą stać się ich potężnymi orędownikami – autorka po raz pierwszy określa tę wzajemność w Bramie Jedności.