1 Dywizja Powietrznodesantowa – powietrznodesantowy związek taktyczny armii brytyjskiej z okresu II wojny światowej. Jednostka powstała pod koniec 1941 po tym, jak brytyjski premier Winston Churchill zażądał utworzenia sił powietrznodesantowych. Była jedną z dwóch dywizji powietrznodesantowych utworzonych przez armię brytyjską podczas tej wojny, drugą z nich była 6 Dywizja Powietrznodesantowa, utworzona w maju 1943, z wykorzystaniem zalążków wydzielonych z 1 Dywizji Powietrznodesantowej.
Dwie pierwsze misje dywizji – operacja Biting, akcja spadochroniarzy we Francji i operacja Freshman, misja szybowcowa w Norwegii – były działaniami rajdowymi. Część dywizji została wysłana do Afryki Północnej pod koniec 1942, gdzie walczyła w Tunezji, a kiedy alianci zaatakowali Sycylię w lipcu 1943, dywizja przeprowadziła desantowania siłami brygady. Pierwsze z nich, operacja Ladbroke, przeprowadzona przez piechotę szybowcową z 1 Brygady Powietrznodesantowej oraz druga, operacja Fustian 1 Brygady Spadochronowej nie odniosły spodziewanych rezultatów.