W tej sytuacji kierownictwo eserowców postanowiło przyspieszyć wybuch powstania zbrojnego w samym Irkucku, rozpoczynając walkę na robotniczych przedmieściach miasta, w pierwszej kolejności w Głaskowie, gdzie stacjonował zdemoralizowany 53 pułk Armii SyberyjskiejJ. D. Smele, Civil war..., s. 612-613.. Po ponad tygodniu walk i po negocjacjach z przedstawicielami kołczakowskiego rządu 4-5 stycznia Centrum Polityczne przejęło władzę w IrkuckuJ. D. Smele, Civil war..., s. 622-624.. Był to koniec rządów białych na SyberiiJ. D. Smele, Civil war..., s. 624.. 4 stycznia adm. Kołczak podpisał w pociągu, na stacji w Niżnieudinsku, akt zrzeczenia się władzy na Syberii na rzecz dowódcy Sił Zbrojnych Południa Rosji gen. Antona Denikina, co było gestem czysto symbolicznym, i na Dalekim Wschodzie na rzecz SiemionowaJ. D. Smele, The "Russian" Civil Wars 1916-1926. Ten Years That Shook the World, Hurst&Company, London 2015, , s. 119.. Jeszcze w nocy z 4 na 5 stycznia uzbrojone oddziały Centrum Politycznego aresztowały dwóch z trzech czołowych ministrów ostatniego białego rządu, na czele z ministrem spraw wewnętrznych Aleksandrem Czerwen-Wodalim i ministrem dróg łączności Aleksiejem Łarionowem (z "triumwiratu", kierującego rządem, z Irkucka wydostał się jedynie gen. Michał Chanżyn).