Hieronima Łopacińskiego w Lublinie. W czerwcu 1947 uzyskała stopień magistra, promotorem jej pracy prof. Kleiner. Następnie wyjechała do Warszawy, gdzie rozpoczęła pracę w Bibliotece Narodowej. Nawiązała kontakt z prof. Wacławem Borowym i pod jego kierunkiem przygotowała pracę doktorską, którą obroniła w czerwcu 1950 na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1952 publikowała prace z zakresu historii literatury, debiutowała na łamach Zeszytów Wrocławskich. W 1953 ukazała się jej pierwsza książka dotycząca bibliotekoznawstwa, kolejne w 1964 i 1967. Była również autorką dwóch opracowań edytorskich, od 1957 była kustoszem, d 1966 kustoszem dyplomowanym, w 1970 habilitowała się na Uniwersytecie Wrocławskim w zakresie bibliotekoznawstwa. Będąc docentem od 1971 do 1977 kierowała działem starych druków i rękopisów w Bibliotece Publicznej m. st. Warszawy, równocześnie intensywnie pracowała nad książkami z dziedziny bibliotekoznawstwa i historii literatury, w 1973 została starszym kustoszem dyplomowanym. W 1977 rozpoczęła pracę wykładowcy bibliotekoznawstwa i filologii polskiej w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Olsztynie, pracę tam zakończyła w 1987. Od 1985 mieszkała w Lublinie, prowadziła wykłady zlecone na KUL, w 1988 przeszła na emeryturę, współpracowała z Pracownią Norwidowską oraz była członkiem korespondentem Towarzystwa Naukowego KUL.