Złożoność języków – niejasne pojęcie z dziedziny lingwistyki, pozbawione ogólnie przyjętej definicji.
W dyskusjach nt. języków przewija się opinia, że niektóre języki są bardziej złożone lub trudniejsze od innych. Postrzeganie trudności języka może mieć podstawę w różnych jego aspektach, takich jak nieregularności w zakresie morfologii, rzekome bogactwo słownictwa czy też skomplikowana wymowa. Opinie te są formułowanie nie w odniesieniu do praktyki posługiwania się językiem ojczystym, lecz np. w kontekście nauki języków obcych. Zdarza się jednak, że mianem „wyjątkowo trudnego” określany jest własny język (np. polski w Polsce, słowacki na Słowacji). Z punktu widzenia lingwistyki nie istnieje jednoznaczna skala mierzenia złożoności języków, co sprawia, że ocena tej kwestii może być wielopłaszczyznowa.
W kontekście nauki języków obcych poziom trudności ma charakter względny i jest zależny od stopnia pokrewieństwa między językami. Nauka języka blisko spokrewnionego z ojczystym z reguły przychodzi łatwiej niż nauka języka odległego lub niespokrewnionego. Oznacza to, że np. użytkownikowi języka czeskiego łatwiej będzie się nauczyć polszczyzny niż języka norweskiego, Szwed zaś za mniej kłopotliwy uzna ten drugi język.