Zbieżności leksykalne między językami spokrewnionymi ułatwiają proces nauki, podobnie jak dostępność odpowiednich materiałów dydaktycznych. Trudności mogą natomiast wynikać z obcego systemu pisma i normy ortografii, przy czym są to elementy zewnętrzne w stosunku do struktury języka. Rozwój umiejętności językowych u dzieci przebiega w sposób uniwersalny, bez względu na potoczne postrzeganie trudności języka. Dzieci poznają system gramatyczny jeszcze przed rozpoczęciem formalnej edukacji, a w późniejszym życiu poszerza się ich zasób wyrazowy.
Fakt, że różne języki bywają łatwiejsze lub trudniejsze do nauki, nie jest przedmiotem kontrowersji lingwistycznej. Kwestią sporną jest jednak to, czy wśród języków można wyróżnić kody z natury bardziej skomplikowane. Kluczowym założeniem późniejszego XX-wiecznego językoznawstwa było twierdzenie o jednakowej złożoności języków świata. Była to wypadkowa idei, że każdy język ma taki sam potencjał ekspresyjny. Teza o jednakowej złożoności języków nie opierała się na badaniach empirycznych, lecz wyrastała ze sprzeciwu lingwistów wobec preskryptywizmu oraz zjawiska stygmatyzacji innych odmian języka niż standardowa (np. odmian używanych przez niższe warstwy społeczne). Późniejsze badania zaczęły kwestionować założenie, jakoby wszystkie języki były w równym stopniu skomplikowane.