Poczucie, że nieszczęście zawinione przez przypadek zniknie niebawem wolą opatrznościowego trafu, od dawna cechowało rodzimą mentalność. Kompleks niższości wobec potężniejszych nacji komedia Chmielewskiego przełamywała konfrontując polską fantazję i inteligencję ze stereotypami niemieckiego ograniczenia, angielskiego konserwatyzmu […], francuskiej retoryki. Widownia wynosiła z filmu przekonanie, że choć tamci – obcy dysponują siłą i techniką, my – Polacy ratujemy się zdrowym rozsądkiem.

Piotr Zwierzchowski zwrócił uwagę, iż Jak rozpętałem drugą wojnę światową rozmywał rzeczywiste podziały ideologiczne w społeczeństwie polskim okresu II wojny światowej:

Franek Dolas jest patriotą, który nie zważa na rozmaite podziały. „O jaką Polskę chcesz walczyć?” – pyta sierżant Kiedros z Legii Cudzoziemskiej. Franek nie rozumie tego pytania: „O jaką Polskę? Przecież Polska jest tylko jedna”. […] Ciągnie go do Polski nie tylko chęć walki z Niemcami. Najważniejsze jest, aby być „wśród swoich”. […] W postaci Franka dostrzegano […] przede wszystkim tradycję polskiego żołnierza, który chciał się bić zawsze i wszędzie, nawet jeśli czasem los mu nie sprzyjał.