Film cieszył się sympatią widzów przede wszystkim dzięki kreacji Mariana Kociniaka, ale był krytykowany w komunistycznej prasie. Przykładowo Jerzy Peltz zarzucał filmowi brak tragikomicznej tonacji, twierdząc, że zabawa konwencją komedii wojennej „ma jednak czemuś służyć”. Opinie o filmie jednak się zmieniały. Radosław Dąbrowski z portalu Film.org.pl pisał, że „ekranowa adaptacja powieści […] ma status fenomenu, bycia kultowym, a swoim powstaniem zgrabnie wpisuje się w koniec lat 60. i polskie odrodzenie formuły rozrywkowej”. Dąbrowski szczególnie cenił scenografię Bolesława Kamykowskiego, który „pomimo ograniczonego budżetu na późniejszych etapach realizacji był w stanie wybudować pewne elementy od podstaw, na przykład targ arabski, który powstał na planie zdjęciowym pod Łodzią”. Bartosz Staszczyszyn z serwisu Culture.pl podkreślał, iż Jak rozpętałem drugą wojnę światową jest „jedyną polską komedią, która może stawać w szranki z obrazem Chęcińskiego jeśli chodzi o popularność i częstotliwość, z jaką gości na telewizyjnych ekranach”.
Analizy i interpretacje Rafał Marszałek przekonywał, że po spuściźnie polskiej szkoły filmowej film Chmielewskiego stanowił próbę przywrócenia pozytywnego obrazu Polaka, która świadomie nie unikała stereotypów: