Josef Kohout (ur. 24 stycznia 1915 w Wiedniu, zm. 15 marca 1994 tamże) – jeden z ocalałych świadków Holocaustu, który podczas II wojny światowej został skazany za bycie homoseksualnym mężczyzną. Najbardziej znany jest z książki Die Männer mit dem rosa Winkel (Mężczyźni z różowym trójkątem) z 1972 roku, którą napisał z Hansem Neumannem (pseud. Heinz Heger). Było to jedno z pierwszych autobiograficznych świadectw osób homoseksualnych w nazistowskich obozach koncentracyjnych. Na podstawie książki Die Männer mit dem rosa Winkel powstały później: sztuka teatralna Bent (1979) oraz fabularny film Piętno (1997).
Życiorys Kohout urodził się i wychował w Wiedniu. Jego rodzice byli zamożnymi katolikami; ojciec pracował na wysokim stanowisku w służbie cywilnej.
Kohout został aresztowany w marcu 1939 roku, gdy przechwycono świąteczną kartkę, którą napisał do swojego kochanka.
Uwięzienie Po sześciu miesiącach w austriackim więzieniu Kohout został internowany w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen w styczniu 1940 roku. W maju 1940 roku został przeniesiony z Sachsenhausen do Flossenbürg w Bawarii, gdzie pozostał do wyzwolenia obozu w 1945 roku.