2 i 7 kwietnia wziął udział w lotach nad Lidą, podczas których przeprowadził rozpoznanie oraz zbombardował cele naziemne (m.in. koszary Armii Czerwonej). Zostało to odnotowane w porannym komunikacie operacyjnym Sztabu Generalnego z 8 kwietnia 1919 roku. W lipcu 1919 roku był jednym z dwóch obserwatorów jakimi dysponowała 1 ew, dlatego też często uczestniczył w lotach bojowych.
We wrześniu 1919 roku został skierowany na szkolenie do I Niższej Szkoły Pilotów w Krakowie. 26 kwietnia 1920 roku kontynuował szkolenie w Wyższej Szkole Pilotów na poznańskiej Ławicy. W czerwcu 1920 roku otrzymał przydział do 14 eskadry wywiadowczej. 20 maja 1920 roku został ciężko ranny podczas lotu bojowego.
8 lipca 1920 roku został zwolniony z czynnej służby w Wojsku Polskim bez zaliczenia do rezerwy. Powodem zwolnienia było oskarżenie o przyjmowanie łapówek. W 1921 roku został przyjęty z powrotem do czynnej służby wojskowej w Wojsku Polskim. Od 20 listopada 1921 roku służył w 5. eskadry wywiadowczej 3. pułku lotniczego w Poznaniu. 21 maja 1925 roku został mianowany dowódcą 34 eskadry lotniczej. 18 marca 1926 roku został powołany na stanowisko dowódcy nowo utworzonej 117 eskadry myśliwskiej, które pełnił do rozwiązania eskadry w maju 1926 r. W 1927 roku został mianowany komendantem pułkowej Szkoły Podoficerów Rezerwy Lotnictwa.