Po wojnie utrzymuje bliskie kontakty z Bolesławem Srockim. W latach 1945–1949 z pracuje w Ministerstwie Odbudowy jako naczelnik Wydziału Polityki Mieszkaniowej i Osiedleńczej oraz Wicedyrektor Gabinetu ministra Michała Kaczorowskiego. Jest sekretarzem Zarządu Polskiego Towarzystwa Reformy Mieszkaniowej reaktywowanego w latach 1946–1949 oraz członkiem redakcji organu PTRM, pisma „Dom Osiedle Mieszkanie”. Należy do Rady Naukowej Ziem Odzyskanych (1946–1948). Od 1948 do 1989 należał do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii RobotniczejKto jest kim w Polsce. Wydanie 3, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1993, s. 19.. W 1949 roku tworzy wraz z Michałem Kaczorowskim Instytut Budownictwa Mieszkaniowego przekształcony w 1968 r. w Instytut Gospodarki Mieszkaniowej. Z IBM-IGM złączony jest do końca życia. W 1964 r. w „Ekonomiście” postuluje perspektywiczny program poprawy warunków mieszkaniowych uchwalony przy jego społecznym udziale w 1972 r. pod nadzorem KC PZPR. Program pomimo załamania się powoduje wzrost budownictwa do 278 tys. mieszkań w 1978 r. Będąc dyrektorem IBM do spraw naukowych przeciwstawia się w 1965 r. wraz z Juliuszem Goryńskim standardom budownictwa „oszczędnościowego”, tracąc to stanowiska na 6 lat. W latach 1971–1974 pełni funkcję dyrektora IGM, a od 1991 r.