przewodniczy Radzie Naukowej Instytutu. Staje się czołowym powojennym kontynuatorem polskiej szkoły badań zagadnień mieszkaniowych.
Jeszcze w latach 60. rozpoczyna badania związków mieszkalnictwa z urbanizacją obejmujących przemiany demograficzne oraz ewolucję infrastruktury podbudowującej osadnictwo. Pisze o tych zagadnieniach wraz z Kazimierzem Dziewońskim i Juliuszem GoryńskimPerspektywy urbanizacji i rozwoju sieci osadniczej kraju jako elementy prognoz społecznych, „Kultura i Społeczeństwo” 1968, nr 1 (Współautorzy: Dziewoński K.., Goryński J.).. Na podstawie badań relacji mieszkalnictwa, infrastruktury komunalnej i społecznej oraz ich miejsca w układzie osadniczym formułuje w latach 70. koncepcję infrastruktury osadniczejZwiązki infrastruktury społecznej z rozwojem i rozmieszczeniem mieszkalnictwa oraz infrastruktury osadniczej,[w:] Kształtowanie infrastruktury społecznej w Polsce w latach 1971–1980 oraz uwarunkowania i przesłanki jej rozwoju w latach 1981–1985,Gdańsk 1979., tworząc podwaliny badań materialnych podstaw zamieszkiwania. Kieruje w okresie 1953–1986 placówkami naukowymi o profilu mieszkaniowo-osadniczym w Szkole Głównej Planowania i Statystyki powracającej w 1991 r. do przedwojennej nazwy SGH. W SGPiS jest w latach 1965–1970 dyrektorem Instytutu Gospodarstwa Społecznego zasiadając w senacie Uczelni.