W następnym roku walczył na wojnie z bolszewikami. 10 czerwca 1920 pod Rudnią Radowelską został lekko ranny, lecz pozostał na froncie. 8 stycznia 1921 major Leopold Endel-Ragis we wniosku o odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał: „dnia 4 lipca 1920 podczas powrotu dwóch kompanii III/26 pp i kompanii szturmowej 7 Dywizji Piechoty z wypadu na Ludwipol nieprzyjaciel zajął wieś Topienica i przeciął tym sposobem drogę odwrotową powracającym ze zdobyczą kompaniom. W dniu tym sierż. Kozłowski M. dowodził rezerwą batalionową w sile 1 plutonu i 1 karabinu maszynowego. Widząc niebezpieczeństwo, grożące niespodziewających się zasadzki kompaniom z własnej inicjatywy wykonał brawurowy kontratak na wieś swoim kilkakrotnie słabszym oddziałem i zmusił nieprzyjaciela do częściowego odwrotu, czym umożliwił odwrót wypadowym kompaniom i wywiezienie zdobyczy. Dnia 1 sierpnia 1920 zajął nieprzyjaciel opuszczoną przez oddziały Bałachowicza wieś Rudka-Czerwynśka, położoną na lewym brzegu Stochodu. Skutkiem tego zajęcia lewe skrzydło 26 pp zawisło w powietrzu. Kompania 11/26 pp otrzymała zadanie wraz z kawalerią dywizyjną i I/25 pp wyrzucić nieprzyjaciela ze wsi Rudka-Czerwynśka. W ataku tym sierż. Kozłowski M. dowodził plutonem i jak zawsze wyróżnił się rozumną brawurą, spokojnym, a (...) prowadzeniem oddziału i nieustępliwością.