W czasie nakazanego odwrotu został ciężko ranny w nogę i do tej pory leczy się w szpitalu” wojskowym w Sosnowcu. Po cztero i pół miesięcznym leczeniu szpitalnym wrócił do pułku.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w zawodowej służbie wojskowej. W 1925 przeniesiony do 31 pułku piechoty, a w 1927 mianowany tytularnym starszym sierżantem. W 1934 pełnił obowiązki szefa plutonu łączności. W tym samym czasie, w celu uzyskania wymaganego dla podoficera cenzusu naukowego, uczestniczył w wieczorowym kursie z zakresu siedmiooddziałowej szkoły powszechnej. W marcu 1935 awansował na rzeczywistego starszego sierżanta, a w kwietniu 1938 razem z pułkiem został przeniesiony do Sieradza. W składzie macierzystego pułku walczył w kampanii wrześniowej. Po klęsce wojsk polskich mieszkał w okolicach Opoczna.
W 1945 powrócił do Łodzi i podjął pracę w handlu. Zmarł w Łodzi, pochowany na cmentarzu św. Antoniego.
Był żonaty z Zofią z Łęgowskich, z którą miał syna Jerzego Stanisława (ur. 1 listopada 1924).