W szczególnej sytuacji znalazł się gulden, który chociaż nie występował w oficjalnych nazwach, to miał aż trzy różne desygnaty:
złotą monetę o wartości ¼ dukata, srebrną monetę o wartości ½ talara gatunkowego oraz srebrny Zweidritteltaler.
W przeciwieństwie do Rzeczypospolitej, emisja pieniądza w Elektoracie Saksonii w tym okresie była oparta na przekonaniu, że:
Uniwersał Przebendowskiego Sejm niemy 1 lutego 1717 r. upoważnił podskarbiego koronnego do uporządkowania pieniądza. 2 marca 1717 r. Jan Jerzy Przebendowski wydał
który z jednej strony rewidował starą, wydaną jeszcze w czasie panowania Jana III Sobieskiego, taryfę z 1677 r, uwzględniając zużycie starych monet w obiegu i pojawienie się nowych gatunków (zwłaszcza pruskich), a z drugiej – uzgadniał system monetarny polski i saski.
Uniwersał bardziej opisywał rzeczywistość niż ją tworzył:
saski talar gatunkowy uznano za równy z talarem polskim i odpowiadający ośmiu złotym polskim (czyli miedzianym, liczonym szelągami), a saski talar obrachunkowy wyceniono na 6 złotych polskich (miedzianych), tymf zrównano z ortem i otrzymał kurs 1 złotego polskiego i 8 groszy (czyli 38 groszy w szelągach miedzianych), szóstak – 12 groszy 2 szelągi (w miedzi), trojak – 5 groszy (w miedzi), czerwony złoty (dukat) – 18 złotych polskich w miedzi.