kurant gdański, z guldenem równym 30 groszom i jednocześnie ⅓ talara.
Sasko-polskie Wstąpienie na tron polski Augusta II, a przede wszystkim nadanie elektorowi tytułu królewskiego, znalazło odbicie na pieniądzach emitowanych w Saksonii. W numizmatyce monety saskie z elementami polskimi nazywane są czasami:
sasko-polskimi albo polsko-saskimi.
Monety te można podzielić na dwie grupy:
opatrzone imieniem Fryderyka Augusta I (jako elektora saskiego) wraz z tytulaturą króla Polski i jednocześnie elektora Saksonii oraz noszące herb sasko-polski.
Masowo napływający do Rzeczypospolitej pieniądz saski był bardzo dobrej jakości, z wyjątkiem sześciofenigówek z 1701 i 1702 r., które z racji dużej domieszki miedzi nazywano „czerwonym westchnieniem”.
Monety wyróżniały się swoją szatą plastyczną opracowaną przez medalierów:
Martina Heinricha Omeisa i Heinricha Paula Groskurta.
Monety elektorskie Augusta II bito do śmierci króla w 1733 r.
Pieniądze saskie przyjmowano w obrocie chętnie, tym bardziej, że przyczyniły się do stabilizacji rynku pieniężnego. W Rzeczypospolitej popularność tych walorów znalazła wyraz prawny w uniwersale Przebendowskiego z 1717 r.