Występowało 9 kręgów krzyżowych, więcej niż u bazalnych Ceratopsia jak np. psitakozaur i więcej niż u niektórych Leptoceratopsidae jak leptoceratops o sześciu kręgach czy montanoceratops o ośmiu, ale mniej niż u Ceratopsidae o 10 kręgach. Łączyły je dość ścisłe połączenia stawowe. Mają szerokie, dobrze zbudowane, wyrostki kolczyste, które jednak zachowały się słabo. Ich podstawy nie łączą się ze sobą, jak i u innych ceratopsów, np. Auroraceratops. Wyrostki te zginają się w kierunku tylno-grzbietowym. Kręgi te zaopatrzone są w trapezoidalne żebra krzyżowe, grzbietowo-brzusznie spłycone, dotykające kości biodrowej, z których najdłuższe jest pierwsze.
Zachowało się również 15 połączonych stawowo proksymalnych kręgów ogonowych. Długość ich trzonów równa jest mniej więcej dwukrotności wysokości, która rośnie ku tyłowi. Wyrostki kolczyste przednich kręgów ogonowych coraz większe ku środkowi ogona. Kreatorzy rodzaju dostrzegają tu podobieństwo do Koreaceratops, Protoceratops, Cerasinops i Montanoceratops. Opisują je jako wysokie, spłaszczone bocznie, prawie prostokątne, jak się patrzy z boku. Najwyższe są w kręgach 10 i 11, początkowo rosną więc w kierunku dystalnym jak u innych ceratopsów. Wyrostki poprzeczne podstawy mają w przekroju eliptyczne, dalej są połamane. Prezygapofyzy są dłuższe i szersze niż postzygapofyzy.