Badacze znaleźli też skostniałe ścięgna Ischioceratops, długie, smukłe i okrągłe w przekroju. Opisują ich podłużny, równoległy w stosunku do siebie nawzajem przebieg wzdłuż bocznych powierzchni wyrostków kolczystych kości krzyżowej, kończące się przy przejściu w odcinek ogonowy kręgosłupa. Porównują je do podobnych struktur opisywanych u bazalnych ornitopodów, jak Jeholosaurus, bardziej bazalnych ptasiomiednicznych jak lesotozaur czy innych dinozaurów rogatych. Zauważają jednak, że u części przedstawicieli tych ostatnich ścięgna sięgają dalej, do części ogona. W każdym razie skostniałe ścięgna wskazują na przynależność do ptasiomiednicznych.
Kość biodrowa, wydłużona w kierunku przednio-tylnym i nieco wklęsła na bocznej powierzchni, wysoka i o wypukłym brzegu grzbietowym jak u bazalnych Neoceratopsia, od strony grzbietowej esowata jak u protoceratopsa, ale bez istotnego wywinięcia, wyróżnia się potężnym wyrostkiem przedpanewkowym (o grubym brzegu brzusznym, mocno zagięty przyśrodkowo, przez co L-kształtny, pochylający się od poziomu o 10°;