Kość kulszowa wyróżnia się budową. Lewa kość mierzy 36,2 cm długości. Jej trzon opisują kreatorzy rodzaju jako masywny, kształtu zakrzywionego łuku, długi, spłaszczony w kierunku przyśrodkowo-bocznym. Poszerza się on stopniowo, by w środku kości utworzyć wyrostek zasłonowy, kształtem zbliżony do prostokąta. Widnieje na nim eliptyczne zagłębienie, długości 5,5 cm i wysokości 2,1 cm, zwężające się i wypłycające w kierunku przednim i tylnym, najgłębsze w środku. Stanowiło pewnie miejsce przyczepu jakiegoś mięśnia. Kreatorzy Ischioraceratops powołują się tutaj na analogię z lesotozaurem i pracę Maidment i Barretta z 2011. Wedle tych autorów w tym miejscu kości kulszowej przyczepiały się przywodziciele uda. U Ischioceratops w rzeczonym zagłębieniu mógłby zaczynać się mięsień łonowo-kulszowo-udowy zewnętrzny. Wyrostka takiego próżno szukać na kościach kulszowych innych ceratopsów, nawet u cechującego się pewnymi odmiennościami tej kości Yinlong. Na powierzchni bocznej nosi płytki rowek podłużnego przebiegu. Tylna część kości zagina się ogonowo-brzusznie. Nosi też kolejne poszerzenie, coś w rodzaju stopki o półokrągłym kształcie i chropawej powierzchni, kontaktujące się z kręgami ogonowymi 4 i 5. Niezwykły kształt kości nasuwa pytanie, czy na pewno chodzi tu o cechę fizjologiczną, czy nie może być aby wynikiem jakiejś patologii.