Zabytki starsze lokalizowane są głównie w okolicach większych ośrodków miejskich, jednak ich występowanie jest w dużej mierze chaotyczne.
Głagolica osiągnęła największą popularność w XII wieku. Rozwijała się w ramach tak zwanego południowo-wschodniego ośrodka głagolickiego obejmującego Zahumle, Zetę, Duklę i Bośnię wschodnią. Z tego okresu pochodzą dwa z najbardziej znanych bośniacko-hercegowińskich zabytków językowych: fragmenty Grškovicia i Mihanovicia. Obydwa teksty pisane są tak zwaną głagolica półobłą – pismem przejściowym z głagolicy obłej do kanciastej, czasem nazywanej chorwacką. Aktywność tego ośrodka wygasa z końcem XII wieku ze względu na nagły wzrost popularności łatwiejszej w użyciu cyrylicy. Rozkwit piśmiennictwa cyrylickiego spowodował, że bośniacko-hrecegowiński ośrodek głagolicki nie zdobył tak dużego zasięgu jak drugi, północno-zachodni, znajdujący się na terenie Chorwacji, gdzie głagolica była w użyciu aż do XX wieku. Pomimo generalnej rezygnacji z pisma głagolickiego, w późniejszych latach wciąż jest szczątkowo obecne. Pojawia się w użyciu pod postacią komentarzy pisanych na marginesach cyrylickich tekstów.