Podejrzewa się również, że głagolica była używana w autochtonicznym Kościele bośniackim, a niemal wszystkie zabytki cyrylickie są przepisane ze starszych, głagolickich oryginałów.
Cyrylica w okresie średniowiecza była najbardziej rozpowszechnionym pismem ze wszystkich używanych na terytorium dzisiejszej Bośni i Hercegowiny. Zaczęła być używana wkrótce po jej powstaniu, za dowód czego uważa się płytę humacką z Zahumla, której pochodzenie datuje się na X wiek. Pomimo wczesnych początków piśmiennictwa cyrylickiego jego złoty okres przypada na końcówkę XII wieku. Okres ten pokrywa się ze stopniowym zamieraniem głagolickiego ośrodka językowego. W tym czasie wykształca się również charakterystyczny dla tego regionu krój cyrylicy, tak zwana cyrylica bośniacka (bs. bosančica). Cyrylickie zabytki językowe, ze względu na swoją różnorodność i obfitość, dzielone są na kilka grup: