Od tego momentu jednak ich liczebność znacząco malała - pojawiają się wprawdzie notatki duchownych Kościoła bośniackiego na kartach tekstów kanonicznych i glosy w Ewangelii Srećkovicia, jednakże są one zjawiskiem marginalnym.
Epigrafy Najczęściej pojawiają się na steciakach, a także budynkach kościelnych, sędziowskich tronach, mauzoleach, tablicach karnych i tym podobnych. Forma zapisów tego typu była zwykle lakoniczna i ściśle określona. Epigrafy znajdujące się na bośniacko-hercegowińskich zabytkach zwykle zaczynają się od słów „I niech będzie wiadomo...” oraz „I spoczywa...”. Pisarze i wykonawcy epigrafów są najczęściej anonimowi.
Najstarsze znane inskrypcje epigraficzne pochodzą z okolic Zahumla (z końca X wieku), środkowej Bośni (w przeważającej większości z XII wieku) i Stolaca (z początków XIII wieku, ale pojawiające się nieprzerwanie do XV wieku).
Znane imiona wykonawców takich epigrafów to między innymi: Prodan, Miogost, Veseoko Kukulamović, Vukašin, Bratjen, Semorad, Grubač, Nikola Dragojević, Dragoje dijak, Ugarak. Wszystkie z nich mają etymologię słowiańską, choć większość nie jest współcześnie używana.