Ważnymi zabytkami świadczącymi o specyfice Kościoła bośniackiego, nazywanego również herezją dualistyczną, są Tajemna księga wiedeńska i Początki świata, które zachowały się jedynie we fragmentach. Treść tych dzieł dotyczy głównie istoty natury ludzkiej i przekonania o zbawieniu, które jest możliwe do osiągnięcia jedynie za sprawą bożej łaski, a nie dzięki Eucharystii. Podkreślane jest również pochodzenie ludzi, którzy są w rzeczywistości duszami aniołów uwiedzionymi przez szatana. Świadectwem odmienności doktryny Kościoła bośniackiego jest również Heretycka księga tajemna, której łacińskie tłumaczenie znajduje się w Austriackiej Bibliotece Narodowej.
Koniec rozwoju literatury Kościoła bośniackiego przypada na okres panowania bana Kulina (koniec XII wieku), który po naciskach ze strony papieża Innocentego III zostaje oficjalnie ochrzczony według obrządku rzymskiego. Pomimo decyzji Kulina obecność członków Kościoła bośniackiego poświadczona jest w spisach podatkowych nawet po wcieleniu Bośni i Hercegowiny do Imperium Osmańskiego.