Kolory są świeże i czyste, a ich efekt plastyczny.
Na odwrocie obrazu widnieje inskrypcja Goya a su nieto (Goya swojemu wnukowi).
Proweniencja Obraz należał do kolekcji Mariana Goi, a następnie do różnych kolekcji prywatnych: Eduarda Cano w Madrycie, Manuela Ussela (lub Wssela) (1833-1907) w Madrycie i Manuela Urzaiza w Sewilli. W 1900 roku należał do markiza de Alcañices i przeszedł na jego spadkobierców i aktualnych właścicieli, książąt de Albuquerque.
Przez 18 lat obraz był eksponowany w Muzeum Prado jako depozyt Beltrána Osorio, XVIII księcia Albuquerque. Portret znajdował się także na priorytetowej liście planowanych nabytków muzeum, a w 1986 roku jego dyrektor Alfonso E. Pérez Sánchez uzyskał dla dzieła status BIC (Bien de Interés Cultural), który uniemożliwia eksport z kraju. W 1993 roku muzeum złożyło właścicielowi ofertę w wysokości 800 milionów peset, która została przyjęta. Jednak tuż przed zatwierdzeniem decyzji konserwatorka muzeum i ekspertka w twórczości Goi Manuela Mena zgłosiła wątpliwości co do autorstwa Goi. Dyrektor muzeum Felipe Garín powołał komitet naukowy, w którego skład wchodzili eksperci: Alfonso E. Pérez Sánchez, José Manuel Pita Andrade, Jesús Urrea i Manuela Mena. Nie osiągnięto jednomyślności i dyrektor był zmuszony zarządzić dodatkowe badania i odwołać uzgodnioną transakcję.