W wojnie obronnej 1939 został ranny w bitwie pod Łańcutem. Po powrocie z kampanii wrześniowej, w Krakowie, razem z braćmi należał do Związku Walki Zbrojnej, redagował i kolportował tajną „Barykadę Wolności”. Uczestniczył m.in. w zorganizowaniu ucieczki więźniów politycznych z więzienia przy ul. Montelupich w Krakowie. Aresztowany 15 grudnia 1940 resztę okupacji spędził w niemieckich obozach koncentracyjnych, był więźniem KL Buchenwald, Sachsenhausen, Flossenbürg. Należał w nich do tajnej organizacji i pełnił funkcję łącznika nawiązującego kontakty na zewnątrz obozu. Zainstalował tajne radio w obozie, kolportował prasę i ulotki.
Po zakończeniu II wojny światowej wrócił do Katowic, kolejno był: kierownikiem Wydziału Węglowego Wojewódzkiego Komitetu PPS (1945–1946), dyrektorem technicznym Centrali Zbytu Węgla (1946–1947), wicedyrektorem biura Rady Techniczno-Gospodarczej CZPW (1947), zastępcą kierownika Działu BHP Zarządu Głównego Centralnego Związku Zawodowego Górników (1947–1948), zastępcą dyrektora działu w Centrali Zaopatrzenia Materiałowego PW (1948–1949). Od 1950 podjął praktykę adwokacką i był radcą prawnym w różnych przedsiębiorstwach górniczych.