U samca otwór płciowy leży na wysokości drugiej pary odnóży krocznych, na tarczce sternogenitalnej, powstałej przez zlanie się tarczek: sternalnej, metasternalnej i genitalnej.
Stadia rozwojowe Zerconidae mają trzy stadia niedorosłe: larwę, protonimfę i deutonimfę. W przypadku tego gatunku znane są tylko dwa ostatnie.
Protonimfa osiąga od 305 do 336 μm długości i od 165 do 220 μm szerokości ciała. Tarczka podonotalna ma szczecinki krótkie i gładkie z wyjątkiem dwóch dłuższych i bardzo delikatnie omszonych par: pierwszej pary rzędów wewnętrznych (i1; długości 32 μm) oraz trzeciej pary rzędów krawędziowych (r3; długości 25 μm). Spośród szczecinek na tarczce opistonotalnej dwie pary są długie i bardzo delikatnie omszone: szósta para rzędów wewnętrznych (I6; długości 58 μm) oraz czwarta para rzędów bocznych (S4; długości 40 μm). Ponadto delikatne omszenie cechuje szczecinki drugiej i trzeciej pary rzędów bocznych (S2 i S3). W rzędach pośrednich dwie początkowe pary szczecinek (Z1 i Z2) są gładkie i krótkie, a trzecia para (Z3) około dwukrotnie od nich dłuższa. Pierwszy człon nogogłaszczka ma jedną szczecinkę. Liczba szczecinek na pozostałych członach nogogłaszczków jest taka jak u formy dorosłej.