Książęta prawdopodobnie wypożyczyli Goi obrazy, być może aby wspomóc promocję Kaprysów, które ukazały się w tym samym roku.
Interpretacja Goya sięga do twórczości Antonia de Zamory (1660–1727) – hiszpańskiego poety i dramaturga, którego dzieła były wciąż popularne za życia malarza i zyskały szczególne uznanie w XIX wieku. W swoich dziełach Zamora podtrzymywał hiszpańską tradycję, nie ulegał wpływowi ówczesnej mody na literaturę francuską i komedię charakterów. Goya szukał inspiracji w motywach typowo hiszpańskich, mając do wyboru inne, znacznie popularniejsze dzieła. Obraz przedstawia scenę z III aktu komedii Zamory będącej nową wersją dzieła Zwodziciel z Sewilli i kamienny gość Tirsa de Moliny, opowiadającej legendę Don Juana. Sztuka Zamory odniosła sukces i w latach 1784–1804 w Madrycie była wystawiana rokrocznie. Leandro Moratín, który znał tę wersję legendy, mógł ją polecić Goi jako temat do obrazu. Możliwe też, że lubiący teatr Goya widział sztukę i sam wybrał tę scenę.