Bohater komedii, Don Juan, zabija komandora Gonzala de Ulloa, a następnie rzuca wyzwanie jego posągowi, zapraszając go na kolację w swoim domu. Posąg odpowiada Don Juanowi zaproszeniem do panteonu rodziny Ulloa: miejsca, w którym rozgrywa się scena przedstawiona na obrazie. W głębi kompozycji Goya namalował łuk, który może nawiązywać do kaplicy rodziny Ulloa, a pod nim na końcu schodów pojawia się kamienna postać komandora. Zjawa owinięta w całun jest skąpana w jasnym świetle, które pada także na ścianę ograniczająca przestrzeń sceniczną. Na całunie widoczny jest krzyż św. Jakuba. Zbliża się do siedzącego na krześle Don Juana, za którym wzrastają płomienie. Widziany z profilu bohater wydaje się napuszony, nieco spięty, z rękami opartymi na biodrach i mieczem u boku. Ma na sobie strój XVI-wiecznego rycerza i kapelusz z szerokim rondem i piórami. Wydaje się, że jeszcze nie zauważył obecności komandora – zmarłego, lecz wskrzeszonego antagonisty. Goya przedstawia chwilę wielkiego napięcia tuż przed dramatem, złowieszczy spokój poprzedzający burzę. Don Juan, który nie żałuje swojego czynu, zostanie ukarany piekłem, symbolizowanym przez płomienie. Zarówno relacja między postaciami, jak i beztroska postawa Don Juana przypominają prześmiewczy obraz Herkules i Omfale wykonany przez malarza około piętnastu lat wcześniej.