W 1920 wstąpił jako ochotnik do odrodzonego Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 227 pułku piechoty w Częstochowie. W stopniu chorążego objął dowództwo 3 kompanii. Po reorganizacji na czele plutonu 7 kompanii 3 pułku strzelców podhalańskich walczył na froncie polsko-bolszewickim. We wrześniu 1920 pod Kuźnicą, przedarł się ze swym plutonem na tyły npla i porywając za sobą żołnierzy... wywołał panikę wśród szeregów przeciwnika. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
W grudniu 1920 został zdemobilizowany. Był członkiem współdziałającym Związku Strzeleckiego w Krzyżanowie. Pracował W Komisji Państwowego Monopolu Spirytusowego, a od 1933 w Zarządzie Miejskim Warszawy.
W okresie okupacji wstąpił do Związku Walki Zbrojnej. Aresztowany i przesłuchiwany przez Gestapo. Zwolniony, walczył w powstaniu warszawskim.
Po wojnie pracował w budownictwie. Zginął tragicznie, pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera II B 24, rząd 4, grób 1).
Był żonaty z Marianną z Kasperczyków (1902–1970), z którą miał czworo dzieci: Wacława (ur. 1920), Henrykę Mariannę zamężną Rutowicz (1923–2009), Barbarę (ur.