W 1948 r., po tym, jak Hart uzyskał tytuł magistra zdrowia publicznego w Yale, para przeniosła się do Connecticut, gdzie Hart został mianowany dyrektorem hospitalizacji i rehabilitacji w Komisji Gruźlicy Stanu Connecticut. Para mieszkała do końca życia w West Hartford, gdzie Edna została profesorem na Uniwersytecie Hartfordzkim. Po II wojnie światowej syntetyczny testosteron stał się dostępny w USA i po raz pierwszy Hart mógł zapuścić brodę i ogolić się. Rozwinął także głębszy głos, dzięki czemu był bardziej pewny siebie.
W ciągu ostatnich sześciu lat swojego życia Hart wygłosił liczne wykłady i poświęcił cały swój wolny czas na zbieranie funduszy na badania medyczne i wspieranie pacjentów z zaawansowaną gruźlicą, których nie było stać na leczenie. Był członkiem American Thoracic Society, American Public Health Association, American Association for Advancement of Science oraz American Civil Liberties Union. Społecznie zarówno on, jak i Edna byli bardzo lubianymi, aktywnymi liderami społeczności. Alan służył przez osiem lat jako wiceprezydent swojej lokalnej rady Kościoła Unitarian.