Jan Nepomucen Sławiński (ur. 13 maja 1895 w Ujezdzie k. Szubina, zm. 28 października 1981 w Poznaniu) – podpułkownik Wojska Polskiego, żołnierz armii niemieckiej i wielkopolskiej, uczestnik wojny polsko–bolszewickiej i powstania wielkopolskiego oraz I i II wojny światowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Michała i Wiktorii z d. Szwed. Absolwent gimnazjum w Nakle. W 1915 wcielony do armii niemieckiej, walczył na froncie wschodnim i zachodnim I wojny światowej. W stopniu podporucznika od 24 października 1918. Od stycznia 1919 organizator i dowódca batalionu powstańczego w Kcyni. Na czele tego batalionu brał udział w walkach powstania wielkopolskiego m.in. pod Szczepicami, Nakłem, Szubinem, Gromadnem i Kcynią. Następnie wcielony wraz z batalionem w skład 9 pułku strzelców Wielkopolskich. Od kwietnia 1919 przeniesiony na stanowisko dowódcy II batalionu w 8 pułku piechoty. Z tym pułkiem brał udział w walkach wojny polsko–bolszewickiej.