Szczególnie odznaczył się w walce 1 lipca 1920 w okolicach Mielnika nad Bugiem, gdzie „wraz ze swoim baonem przez 6 godzin trwał na stanowisku pod silnym ogniem artylerii i karabinów maszynowych wroga, a wycofując się zabrał wszystkich swoich rannych i zabitych”. Za tę postawę został odznaczony Orderem Virtuti Militari. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1381. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Przeniesiony do rezerwy w styczniu 1924 prowadził własne gospodarstwo rolne i młyn w Białośliwiu. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 30. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.
Podczas kampanii wrześniowej dowodził baonem wartowniczym nr 82, który został zmobilizowany przez KRU Bydgoszcz Miasto i KRU Inowrocław. 3 września dowodzony przez niego batalion wziął udział w akcji przeciwdywersyjnej w Bydgoszczy. Został ranny w walce pod Sochaczewem i dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w Oflagu II C Woldenberg.
6 lutego 1945 powrócił z niewoli i dalej prowadził własne gospodarstwo wraz z młynem do 1953, kiedy zostało upaństwowione. „Utrzymywał się później tylko z zapomogi i skromnej emerytury wyjątkowej”.