Narządem homologicznym jamy subumbrellarnej typowych meduz jest w nektoforze, odpowiedzialny za napęd odrzutowy, nektosak. Woda wyrzucana jest zeń przez otwór zwany ostium, który może być otoczony ząbkami. Nektofory opierać się mogą na pniu nektosomy za pomocą „bloczków oporowych” () oraz owijać wokół niego i zazębiać ze sobą przy użyciu skrzydełek wierzchołkowych () lub wyrostków wierzchołkowo-bocznych. U gatunków pozbawionych pneumatoforu szczytowy nektofor zawierać może zbiorniczek z olejem, zwany oleocystą.
thumb|Diphyes campanulata. A: morfologia ogólna, B: morfologia kormidium. a: hydrosom, m: nektofory przedni i tylny, c: nektosak, v: kanały radialne nektoforu, o: ostium nektoforu, t: okrywa, n: syfon, g: gonofor, i: czułek Jednym z częściej występujących typów nektoforu jest prosta, zaokrąglona forma. W tym przypadku nektofor objętościowo obfituje w zapewniającą wyporność mezogleę, ale jednocześnie ma nektosak, w związku z czym zwierzę porusza się wolno. Stadium poligastryczne ma takich nektoforów, zależnie od gatunku, od jednego do ponad piętnastu, przy czym są one zbliżone budową. Na spodzie nektoforu występuje rynienkowate hydroecjum, w którym zaczepia się pień syfosomu.