Pień może w nie częściowo lub całkowicie wciągać, co służy ochronie jego strefy pączkowania jak i zmianie kształtu zwierzęcia w czasie ruchu na bardziej opływowy. Wzdłuż hydroecjum po jego stronie grzbietowej biegnie stomatocysta. U larwalnych nektoforów ma ona postać rurki połączonej z kanałem radialnym nektosaku za pośrednictwem kanału pallialnego, natomiast u form pełniej wykształconych wytwarza odgałęzienie zstępujące, sięgające poza kanał pallialny, a niekiedy też wchodzące w mezogleę nektoforu odgałęzienie wstępujące o woreczkowatym lub porozgałęzianym zakończeniu.
Inaczej ma się sytuacja u aktywnie i szybko pływających przedstawicieli Calycophorae. W tym przypadku wyróżnia się położony wierzchołkowo nektofor przedni (centralny, ). Oprócz niego występować może nektofor tylny (), natomiast więcej niż dwa nektofory spotyka się rzadko.
Rurkopławy należą do zwierząt wyjątkowo delikatnych i często nektofor jest jedynym narządem dającym się dokładniej przebadać. Z tego względu odgrywają one istotną rolę w oznaczaniu ich taksonów. Pod uwagę bierze się np.