Kolasa, który w ramach delegacji odwiedził laboratoria producenta, opracował podstawy zastosowania laminatu do wykonania modeli wzorcowych ale również elementów nadwozia (Syrena Mikrobus), całych nadwozi krótkoseryjnych (Syrena Sport), a nawet tłoczników do produkcji niewielkich serii (prototypowych, modeli pochodnych) karoserii blaszanych.
W 1963 roku został kierownikiem Działu Budowy Wzorców do którego rozrosła się modelarnia DGK. W związku z adaptacją licencji na produkcję Polskiego Fiata 125p kierował ujednolicaniem i harmonizowaniem norm i procedur stosowanych w opracowywaniu wzorców u Fiata i w FSO. Ułatwiał to fakt, że włoski koncern wcześniej poszedł analogiczną drogą technologii epoksydowej. Odbył wiele delegacji do Turynu.
thumb|left|Samochód FSO Syrena L z nadwoziem z laminatu epoksydowo-szklanego W związku z uruchomieniem produkcji licencyjnej FSO planowało zakończyć produkcję Syreny, dla której trzeba było jednak zapewnić 7-letnią dostępność części zamiennych po tym fakcie. W 1966 roku razem z inż. Łukaszewiczem, wówczas już szefem Biura Konstrukcji Nadwozi DGK FSO Kolasa zgłosił wniosek racjonalizatorski, który zapewniał rozsądne koszty produkcji nadwozia (traktowanego jako jednolita część zamienna w samochodach opartych na ramie) w niewielkiej liczbie, szacowanej na kilkaset sztuk rocznie.