Nadwozie Syreny L miało być wykonywane z laminatu epoksydowo-szklanego (stąd inna nazwa Syrena Laminat, pod którą samochód jest najlepiej znany), nie było konieczne utrzymywanie linii technologicznej pras z odpowiednimi tłocznikami. Kolasa z Łukaszewiczem skonstruowali Syrenę L wraz z całym oprzyrządowaniem w postaci form negatywowych do wyklejania poszczególnych elementów nadwozia. Konstrukcja miała być wykonywana poza FSO. Nadwozie można było połączyć ze wszystkimi wersjami podwozia dotychczas produkowanych Syren i uzbroić w oszklenie, fotele oraz większość wyposażenia sprzed wymiany. Od 1969 roku osobiście testował jeden z czterech powstałych w FSO prototypów, który po trzyletnim programie prób odkupił od fabryki. Ze względu na kontynuację produkcji Syreny w FSM FSO zostało zwolnione z wymagania dostępności części zamiennych a przedsięwzięcie anulowano. Powstało jednak jeszcze kilkanaście nadwozi po tym, jak pracownicy modelarni odkupili z fabryki formy, planując wytwarzanie nadwozia prywatnie.