Użycie Jest szeroko rozpowszechniony jako lingua franca w zachodniej części Nowej Gwinei. Dla niektórych społeczności jest to język ojczysty (pierwszy), a dla innych służy jako środek komunikacji międzyetnicznej. Rozwinął się niezależnie od języka narodowego (bahasa Indonesia), wyprzedzając wpływ państwowości indonezyjskiej. Pierwsze dane nt. malajskiego w regionie Papui pochodzą z XVII w. i zostały zarejestrowane w archipelagu Raja Ampat. Początkowo malajski papuaski kształtował się wskutek interakcji z sułtanatami Tidore i Ternate od XVII do XVIII w., aczkolwiek jedynie w rejonie nadbrzeżnym. Możliwe, że przyjął się na długo przed nadejściem kultury zachodniej i chrześcijaństwa, do czego miałyby doprowadzić kontakty z Ternate i Tidore, wyspami centralnych Moluków – Seram, , i Banda oraz kupcami malajskimi i arabskimi. W XIX w. był używany jako język handlowy, a jego znaczenie umocniło się na początku XX w., za sprawą kolonialnej holenderskiej polityki językowej. Według A.