Dla Chiniquy takie biesiady były nie do pogodzenia z przysięgami umiarkowania, które musieli składać księża. W 1834 r. został wikariuszem parafii St. Roch w Quebec na cztery lata. Dowiedział się tam jak ogromne sumy pieniędzy są zbierane od katolików w Ameryce Północnej na odprawianie mszy za zmarłychCharles Chiniquy, „Pięćdziesiąt lat w Kościele Rzymskim”, Warszawa 2007, s. 153.. A najgorsze w tym wszystkim okazało się to, że księża nie mają fizycznej możliwości odprawiać tak wielkiej ilość mszy, za którą dostają pieniądze. W związku z tym pieniądze za nieodprawione msze trafiały do rąk biskupów. Chiniquy dowiedział się później, że część pieniędzy jest wysyłanych do Francji, aby tamtejsi księża odprawiali msze za bardzo mizerne kwoty. Reszta trafia w ręce biskupa. Próba połowicznego rozwiązania tego świętokradztwa zaowocowała pierwszym konfliktem młodego księdza z biskupem, który był ogromnie zaskoczony tak stanowczą reakcją ze strony swojego podwładnego. Od tamtego czasu Chiniquy nierzadko spotykał się z kierowanymi w jego stronę opiniami typu „mały reformator”, „Luter au petit pied”.