Do lat 80. XX w. pozostawał stosunkowo słabo poznany. Poświęcono mu opracowania gramatyczne (m.in. Morfologi dan sintaksis bahasa Melayu Manado, 1981; The Manadonese grammar, 1993; Focus in Manado Malay, 2005; Parlons manadonais, 2008) i leksykograficzne (Kamus Manado-Indonesia, 1985; Kamus Melayu Manado-Indonesia..., 2004; Kamus bahasa dan budaya Manado, 2007). W piśmie stosuje się alfabet łaciński. Na ten język przełożono fragmenty Biblii. Jest zasadniczo językiem mówionym, pozbawionym ustandaryzowanej ortografii.
Historia i użycie Język ten nie był tradycyjnie związany z ludem Minahasa i nie rozwinął się na wyspie Celebes (Sulawesi). Jego cechy sugerują, że wywodzi się z malajskiego wyspy Ternate, który jest używany na północnych Molukach. Odmiana ta rozprzestrzeniła się w XVII wieku ze względu na rolę Sułtanatu Ternate w handlu korzennym. Świadectwem takiej jego proweniencji jest obecność stosunkowo dużej liczby pożyczek z języków ternate i portugalskiego, a jednocześnie zaskakujący brak znaczących wpływów języka hiszpańskiego i języków minahaskich. Historycznie ludność Minahasa utrzymywała kontakty z Hiszpanami, a w dużo mniejszym zakresie z Portugalią. Pod kontrolą portugalską znajdowało się natomiast państwo Ternate. Zasadniczą rolę w ekspansji malajskiego przypisuje się tzw. borgo, pracownikom VOC (od – „obywatel”).