Jego znaczenie umocniło się za sprawą kolonialnej holenderskiej polityki językowej, która stawiała na użycie tego języka w administracji i szkolnictwie. Był intensywnie wykorzystywany w szerzeniu chrześcijaństwa, częściej niż języki etniczne.
Dziś stanowi lingua franca o rosnącym znaczeniu. O ile wcześniej jego rodowici użytkownicy zamieszkiwali głównie miasto Manado, to od XX w. zaczął służyć jako nadrzędny język całego regionu. Jest znany mieszkańcom północnego Sulawesi, grup wysp Sangir i Talaud oraz Gorontalo. Tradycyjne języki etniczne (minahaskie i sangirskie) wciąż pozostają w użyciu, lecz nie są już powszechnie znane. Malajski miasta Manado stał się podstawowym środkiem komunikacji dla osób w różnych grupach wiekowych, a dla wielu jest pierwszym bądź wręcz jedynym opanowanym językiem. Lokalny malajski zdecydowanie wypiera autochtoniczne języki regionu (osoby posługujące się nimi to przeważnie przedstawiciele starszego pokolenia). W końcowych dekadach XX w. prawie wszystkie dostępne dane wskazywały na stopniowy ich zanik, przy czym początków tego procesu można się doszukiwać kilka stuleci wcześniej. W użyciu jest także język indonezyjski, który dominuje w edukacji, środkach masowego przekazu i administracji. Powszechny jest code switching.