Malajski miasta Manado wywarł duży wpływ na języki północnego Sulawesi, a na jego kształt rzutuje natomiast język narodowy.
Wraz z postępującym zanikiem języków lokalnych i kultury przedeuropejskiej zakorzenił się jako wyznacznik tożsamości etnicznej ludu Minahasa. Przemiany polityczne pod koniec XX w. ugruntowały jego pozycję w charakterze języka regionalnego. Dodatkowo w Gorontalo i niektórych częściach Celebesu Środkowego funkcjonuje jako drugi język.
W XVIII i XIX w. był używany jako język pisany (powstawały w nim kontrakty i korespondencja między Holendrami a lokalnymi władcami). Misjonarze protestanccy przygotowywali w tym języku materiały religijne i edukacyjne dla ludu Minahasa. Pod koniec XIX w. został zredukowany do roli języka ustnego. Na przełomie XX i XXI w. zaczął wkraczać do nowych domen użycia (audycje radiowe, kampanie polityczne); pojawia się również w gazetach i reklamach.
Cechy i nazewnictwo Do jego charakterystycznych cech należą: użycie formy kita jako zaimka 1. os.