thumb|Jan Stawarski jako starszy sierżant 14 pułku piechoty (marzec 1923). Jan Franciszek Stawarski (ur. 25 stycznia 1898 w Dybkowie, zm. 5 sierpnia 1944 w Warszawie) – chorąży piechoty Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej, wojny polsko-ukraińskiej, wojny polsko-bolszewickiej oraz II wojny światowej, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 25 stycznia 1898 w Dybkowie (parafia Sieniawa w powiecie jarosławskim) w rodzinie Michała (ur. 22 września 1860 w Dybkowie, zm. 3 lipca 1917 w Sieniawie) i Filomeny z Zygmuntów (ur. 27 września 1870 w Dybkowie, zm. 26 lutego 1945 w Sieniawie). Jego rodzeństwem byli urodzeni w Dybkowie: Józef (ur. 25 grudnia 1889, zm. 29 października 1914 w Nadwórnej), Karolina zamężna Gąsiorowska (ur. 22 października 1894, zm. 28 sierpnia 1977 w Sieniawie), Katarzyna (ur. 25 sierpnia 1899, zm. 30 listopada 1914 Sieniawie), Stanisław / Stanley (ur. 7 marca 1901, zm. 16 stycznia 1977 w amerykańskim Huntington Station) i Mateusz BronisławRazem z żoną Wiktorią Franciszką z domu Ordon (ur. 22 października 1909 w Stanach Zjednoczonych, córką Jana i Antoniny Lepich) w okresie niemieckiej okupacji ukrywali w swoim domu w Sieniawie pięcioosobową żydowską rodzinę Singerów.