Za udzielaną im pomoc Mateusz został aresztowany i w grudniu 1942 rozstrzelany w sieniawskim lesie Głażyna. Pod takim samym zarzutem została wkrótce aresztowana jego żona. Więziono ją początkowo w budynkach byłego klasztoru Sióstr Benedyktynek w Jarosławiu, a następnie na rzeszowskim zamku. W czerwcu 1943 wyrokiem sądu niemieckiego skazana została na karę śmierci. Jej dalsze losy pozostają nieznane. Wiktoria i Mateusz Stawarscy zostali w okresie powojennym odznaczeni przez Prezydenta RP Krzyżami Komandorskimi Orderu Odrodzenia Polski. W wielu dokumentach Mateusz Stawarski występuje pod imieniem Bronisław. (ur. 21 września 1903, zm. 26 grudnia 1942 w Sieniawie) oraz urodzeni w Sieniawie: Maria Franciszka (ur. 1 października 1905, zm. 11 lutego 1907 tamże) i Jędrzej Zdzisław (ur. 27 lutego 1911, zm. 6 października 1914 tamże).
W latach 1904–1911 Jan Stawarski ukończył sześcioklasową szkołę ludową w Sieniawie, po czym przez kolejne lata pozostawał przy rodzicach.
11 maja 1916 został powołany do armii austriackiej i wcielony do c. i k. Pułku Piechoty Nr 90. Do 10 września 1918 walczył na froncie włoskim I wojny światowej.