11 marca 1919 jako kapral wstąpił do 14 pułku piechoty w Jarosławiu. Brał udział w walkach wojny polsko-ukraińskiej i wojny polsko-bolszewickiej. Jako podoficer kompanii ciężkich karabinów maszynowych walczył m.in. pod Mościskami, Stanisławowem, Czortkowem, Korosteniem i Bobrujskiem.
Szczególnie odznaczył się w walce „pod m. Popławy (27 V 1920), w ataku na przyczółek mostowy nad Berezyną (29 V 1920), pod Wólką (3 VIII 1920) i w ataku na Rekliniec (3 IX 1920)”. Za tę postawę został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
W latach 20. nadal służył w 14 pułku piechoty, którego pokojowym garnizonem został Włocławek. Na dzień 18 kwietnia 1927 wykazany został w stopniu starszego sierżanta.
5 sierpnia 1930 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do batalionu „Rokitno” na stanowisko sierżanta-szefa kompanii granicznej „Wojtkiewicze”. W dniu 4 czerwca 1933 zdał w Sarnach (z wynikiem dobrym) egzamin z zakresu siódmej klasy szkoły powszechnej. Awans na chorążego otrzymał w 1935.