Plan Garašanina obejmował także metody rozprzestrzeniania serbskich wpływów na zajętych ziemiach, szczególnie wobec Chorwatów, stwierdzając: „Szczególną uwagę należy zwrócić na odwracanie miejscowej ludności od wiary rzymskokatolickiej z Austrii i jej wpływów, a także należy wspierać większe związki miejscowych z Serbią”. Dokument ten jest jednym z najbardziej kwestionowanych w XIX-wiecznej historii Serbii, z wieloma przeciwstawnymi interpretacjami.

Dwudziestolecie międzywojenne Po upadku Austro-Węgier w ostatnich dniach I wojny światowej powstało zdominowane przez Chorwatów i Słoweńców Państwo Słoweńców, Chorwatów i Serbów. Nowy twór polityczny nie zyskał uznania wielkich mocarstw. W nocie z 31 października 1918 r. Rada Narodowa Słoweńców, Chorwatów i Serbów w Zagrzebiu poinformowała rządy Wielkiej Brytanii, Francji, Włoch i Stanów Zjednoczonych, że Państwo Słoweńców, Chorwatów i Serbów zostało utworzone na obszarach południowosłowiańskich, które były częścią Austro-Węgier, a władze nowego państwa zamierzają utworzyć wspólne państwo z Serbią i Czarnogórą. Ta sama notatka została wysłana do rządu Królestwa Serbii i Komitetu Jugosłowiańskiego w Londynie.