Geneza Stosunki serbsko-chorwackie przed XX w. Napięcia etniczne między Chorwatami a Serbami sięgają czasów Wielkiej Schizmy z 1054 r. W czasach Austro-Węgier przyznano przywileje Serbom mieszkającym na Pograniczu Wojskowym. Jako obrońcy południowych granic Monarchii Habsburgów cieszyli się autonomią wspólnotową i kościelną, a także byli zwolnieni ze zobowiązań feudalnych, podczas gdy Chorwaci nie mieli takich przywilejów. Stało się to źródłem niechęci Chorwatów i determinacji Serbów w obronie ich statusu, co znalazło swoje odzwierciedlenie w późniejszych sentymentach nacjonalistycznych oraz ideologiach. Jednak społeczności chorwacka i serbska żyły w pokoju, jeśli nie w harmonii, aż do 1941 r. Politycznie prowokujący moment nadszedł wraz z programem polityki zagranicznej Księstwa Serbii autorstwa Iliji Garašanina pt. (1844), dokumentem, który nie został opublikowany do 1906 r. W kontrowersyjnym planie zaproponowano zjednoczenie ziem zamieszkałych przez Bułgarów, Macedończyków, Albańczyków, Czarnogórców, Bośniaków i Chorwatów pod władaniem dynastii serbskiej.