Od 1952 mieszkała w Gdańsku. Związała się zawodowo z Instytutem Chemii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku. Z jej inicjatywy w 1954 powstał Zakład Metodyki Nauczania Chemii (dziś Zakład Dydaktyki Chemii), pierwszy w Polsce po wojnie. Kierowała nim do 1987, gdy przeszła na emeryturę. Doprowadziła do tego, że zaczęto przeprowadzać przewody doktorskie z dydaktyki chemii. W latach 1976–1985 jako pierwsza w kraju wypromowała pięciu doktorów chemii, wśród nich trzy kobiety. Wypromowała około 200 magistrów chemii. Recenzowała prace doktorskie z zakresu dydaktyki chemii. Organizowała cykliczne seminaria dla czynnych nauczycieli oraz metodyków chemii. Współpracowała z Instytutem Kształcenia Nauczycieli i Ośrodkiem Metodycznym w Gdańsku. W Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku w latach 1953–1956 pełniła funkcję dziekana Wydziału Matematyki-Fizyki i Chemii. Była przewodniczącą Komisji do spraw nadawania nauczycielom chemii stopni specjalizacji zawodowej. Uczestniczyła w Szkołach Problemów Dydaktyki Chemii oraz Konferencjach Centralnego Ośrodka Metodycznego Studiów Nauczycielskich. Współpracowała z komisjami programowymi i kwalifikacyjnymi dla nauczycieli chemii przy Ministerstwie Edukacji Narodowej. Była członkinią Polskiego Towarzystwa Chemicznego. Dzięki niej powołano Sekcję Dydaktyczną towarzystwa.