Najwyższy poziom doskonałości konstrukcyjnej skrzypce osiągnęły w XVII i na początku XVIII wieku dzięki takim twórcom jak Antonio Stradivari oraz , których instrumenty do dziś uznawane są za ideał brzmienia, precyzji wykonania i projekcji dźwięku. W tym samym czasie następował intensywny rozwój techniki gry na skrzypcach oraz ich repertuaru, szczególnie w epoce baroku, kiedy instrument ten zaczął odgrywać kluczową rolę w muzyce europejskiej. Do najważniejszych twórców wczesnej literatury skrzypcowej należeli Arcangelo Corelli, który ustalił podstawy stylu skrzypcowego i formy sonaty oraz concerto grosso, a także Giovanni Battista Vitali i Antonio Vivaldi, który znacząco rozwinął formę koncertu skrzypcowego i wzbogacił język muzyczny instrumentu. W XVII i XVIII wieku skrzypce zdobyły dominującą pozycję w orkiestrze, stając się jej podstawowym instrumentem melodycznym oraz najliczniejszą grupą wykonawczą, co utrwaliło ich znaczenie w muzyce artystycznej. Jednocześnie rozwijała się technika wykonawcza, a wirtuozi skrzypiec poszerzali zakres możliwości instrumentu, wprowadzając nowe środki artykulacyjne i techniczne. Szczególnie ważną rolę odegrali tu Giuseppe Tartini, znany m.in. z badań nad zjawiskami akustycznymi, oraz Pietro Locatelli, który rozwijał technikę wirtuozowską i przygotował grunt pod późniejsze osiągnięcia.